Hoe je kan winnen en toch verliezen
| Geplaatst op 20-02-2010 om 19:31 door Jan Koehorst |
| De Spaarnestad Jongens B, de hoop van Spaarnestad, won woensdagavond een wedstrijd die door menigeen als verloren voelde. Dat niet zozeer omdat de tegenstander zo slecht was - jawel, ze staan laatste met slechts 4 sets, maar zelfs onze Jan moest ze nageven dat ze toch wel aardig konden ballen - het kwam door een nooit te voorziene samenloop van omstandigheden. De wedstrijd, voor het eerst en laatst dit seizoen 's avonds en doordeweeks, begon middelmatig. Ballen waarvan dat niet verwacht werd werden afgeblokt en er werd aan de andere kant een stevig balletje geslagen door dat team, bestaande uit 3 jongens en 5 meisjes (dat is ten minste wat Jeroen had opgezocht, er bestaat namelijk enige twijfel over het geslacht van sommige van onze tegenstanders). Dus de tegenstander was iets beter dan verwacht, maar dat was nog geen reden om ze hun vijfde set van het seizoen cadeau te geven. Zo werd ons normale spelletje hervonden en wonnen we de set. De tweede set was een vreemde; we hadden een redelijk slechte start, maar daarna ging het beter. Toch was er ruimte om op te merken dat we toch echt nog steeds twee punten achter stonden. Uiteindelijk wonnen we de set, misschien omdat we uit schaamte van de opmerking van Jonne ("jullie worden zeker afgeleid door de vrouwen in het veld"  toch wilden bewijzen dat we beter konden. En dat konden we dus ook. De derde set was gewoon ouderwets goed (dat betekent niet supergoed, maar gewoon goed zoals we spelen als we goed spelen). In de vierde set zetten we deze positieve lijn voort, totdat het noodlot toesloeg. Er was niets aan de hand, we stonden gewoon vijf ŕ zeven punten voor, maar omdat er dan twee ballen achter elkaar fout gaan, begint in veel van onze "puberale", zoals Jan het graag noemt, hoofden een soort klein rood monstertje met bokkepootjes en puntige hoorntjes aan het motorische deel van onze hersenpan te knagen. Ze komen op gelijke hoogte. Hoe, vraag je? Hetzij door de onverklaarbare krachten der natuur, hetzij door het uitvallen van onze oudste en aanvoerder, Jeroen. Bij een stand van 23-23 ziet de scheidsrechter helaas niet dat onze aanval via het blok uitgaat, maar gelukkig komen we tot een bloedstollende 24-24. Dan beginnen ook de zenuwen bij de jongens hun werk te doen. Na een service in het net en wat tegenwoordig door bijna elke tegenstander een ketser wordt genoemd, is het lot bezegeld. Zo kom ik tot de verklaring van de titel, want raad maar eens wie er na de wedstrijd beteuterd, teleurgesteld en boos waren. Ja, wij dus. Yorán Meijers |
